Er groeit iets nieuws

Het coronavirus zet onze wereld op z’n kop. Alle zekerheden waar we de afgelopen jaren op bouwden zijn in één klap verdwenen. Dat maakt onze toekomst plotseling heel onzeker. Hoe ga jij daarmee om?

Wat een heerlijke tijd van het jaar is het toch. Buiten barst de lente in volle glorie uit. De zon schijnt uitbundig, niet gestoord door allerlei vliegtuigstrepen of smog. Als je naar buiten kijkt, zie je een prachtige blauwe lucht – een smetteloos blauw laken waar slechts heel af en toe nog het witte spoor van een eenzaam vliegtuig te zien is. Ik kan me niet herinneren dat ik de lucht ooit zo blauw heb gezien als de afgelopen dagen.

Tegelijk is het rustig op straat. Mensen zitten binnen, slechts een enkeling waagt zich nog naar buiten. Het coronavirus maakt dat we maar weinig kunnen genieten van al dat moois buiten. In de ziekenhuizen spelen zich elke dag nieuwe, grotere drama’s af. Mensen die overlijden, ziek en alleen omdat niemand in de buurt mag komen vanwege het besmettingsgevaar.

Quarantaine

Ondanks het uitbundige weer, ziet de wereld er grijs en grauw uit tussen de vier muren van ons zelf-isolement. Als de crisis straks over is, wat zal er dan van Nederland worden? Hoe zal de toekomst eruit zien nu de economie zo’n enorme dreun heeft gekregen? Vragen waar we nu geen antwoord op hebben. Een zekere toekomst is plotseling veranderd in een onzekere. En dat kan je bang en onzeker maken. Hoe nu verder?

Amaryllis

Op de vensterbank voor mijn raam staat een kistje met daarin een amaryllis. Dat is een knolgewas dat bestaat uit een bloembol waar een paar bladeren uitsteken. Eens in de zoveel tijd groeit er een lange stengel uit met prachtige bloemen. Mijn amaryllis heeft net gebloeid en de bloemen beginnen al te verwelken. Het zal niet lang duren of de stengel kleurt oranje, zullen de bloemen nog verder verdorren en tenslotte zal de stengel ombuigen en slap gaan hangen, krachteloos omdat al het leven eruit is verdwenen.

Het is een beeld van de afgelopen jaren. Onze economie bloeide als nooit tevoren. Net als de prachtige bloemen van de amaryllis. We werden rijk, hadden werk, voldoende water en eten, mooie spullen in huis. Net als de amaryllis voor mijn raam, zag het er allemaal prachtig uit – totdat het coronavirus om de hoek kwam kijken en in één klap al onze zorgvuldig opgebouwde welvaart lijkt te vernietigen.

Nieuwe bloei

Het mooie van de amaryllis is, dat het niet bij die ene bloem blijft. Nog tijdens de bloei van de eerste stengel, begint een tweede stengel te groeien. Net zo lang totdat die dezelfde hoogte heeft bereikt als de eerste stengel. En terwijl de eerste stengel langzaam verdort, begint de tweede stengel een nieuwe knop te vormen en barst deze binnen de kortste keren in een nieuwe bloemenpracht uit.

Ik vind het een troostrijke gedachte dat als het ene tijdperk verdwijnt, er ook weer een nieuw tijdperk zal komen. Ik weet niet hoe deze eruit zal zien. Onze maatschappij zal de komende tijd ongetwijfeld behoorlijk veranderen. Hoe en wat, daar kan ik slechts naar gissen. Maar wat ik wel weet is dat God ons land niet in de steek laat. Na deze slechte tijd, zal er een nieuwe bloeiperiode aanbreken. En ik denk en bid dat die nog mooier mag zijn dan daarvoor.

Hoopvolle toekomst

God verlaat ons niet. Juist in alle pijn en ellende, angst en twijfel, is Hij nabij. Hij is dezelfde, nu, gisteren en ook morgen weer. Hij houdt van ons en je mag met al je angsten en pijn bij Hem komen. Ook Hij heeft angst gekend, daar in de hof van Getsemané, voordat de soldaten hem kwamen arresteren en Hij aan het kruis zou sterven. Hij keek voorbij de dood en zag ons en Hij wist: voor hen wil ik sterven, zodat zij Mijn kinderen en erfgenamen kunnen zijn. Zo mogen ook wij onze blik voorbij de crisis richten op een hoopvolle toekomst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.