Dag van Nationaal Gebed

Vorige week vierde een groot deel van christelijk Nederland Biddag voor Gewas en Arbeid. Een tijd waarin we met en voor elkaar bidden om een zegen van God over de oogst en het komende jaar. Uitgerekend op deze dag riep de WHO het Coronavirus uit een wereldwijde pandemie. En in al het tumult werd mijn neefje ook nog eens geboren. Om daar maar eens mee aan te geven in wat voor bizarre tijden we nu leven.

Nederland bevindt zich in een halve lockdown. Lege treinen, nauwelijks vliegverkeer, geen cafébezoek, rustig op straat en kraakhelder water in de rivieren bij Venetië. Bizar, het lijkt wel oorlog. En oorlog, dat is het ook. Een dodelijk virus ontregelt al onze werkzaamheden, mensen durven nauwelijks nog de deur uit.

Gesloten

Een deel van de oorlog is zichtbaar in het onzichtbare: café’s en restaurants die tot nader order dicht moeten blijven, winkels waar je alleen mag winkelen als je minimaal 1,5 meter afstand houdt. Alle evenementen afgelast. Dat is voor de meeste mensen het meest zichtbare deel van de oorlog.

Een ander deel van de oorlog speelt zich af in de ziekenhuizen, waar ons verzorgend personeel dag en nacht zieken verzorgt die niet meer voor zichzelf kunnen zorgen. Ook al wordt de strijdt vaak gewonnen, er vallen ook verliezen – getuige het dodental dat langzaam oploopt. We kijken bang uit naar de toekomst, want we staan pas aan het begin. Wat staat ons nog te wachten?

Solidariteit

Tegelijk is het prachtig om te zien en te horen hoe het Nederlandse volk het zorgpersoneel toejuicht in deze tijd, met 3 minuten klappen om hen een hart onder de riem te steken. Alles wijst erop dat wij hen naar het slagveld sturen om voor ons te strijden in het ziekenhuis, om slachtoffers te verzorgen en waar het kan te redden.

Slag om Duinkerke

In dit alles moet ik denken aan de Tweede Wereldoorlog, om precies te zijn aan slag om Duinkerke. Het geallieerde leger, zo’n 400.000 man sterk, zit aan het begin van de oorlog in de tang. Ze worden snel teruggedreven door de Duitse troepen en komen vast te zitten bij Duinkerke. Het Duitse leger staat op het punt om een allesvernietigende slag toe te brengen aan de Engelsen en Fransen.

Maar dan beveelt Hitler de Duitse troepen om halt te houden. Churchill noemt deze beslissing later ook wel het ‘wonder van Duinkerke’, want door dit onbegrijpelijke bevel weten de Engelsen zo’n 340.000 man te redden van de ondergang. Wat zorgde ervoor dat Hitler niet doorzette, terwijl hij op dat moment de oorlog misschien wel helemaal had kunnen winnen?

Doorslaggevend

Het antwoord: gebed. Nee, dat antwoord zul je niet teruglezen op Wikipedia. Maar de beslissing van koning George VI om op 26 mei 1940 een Nationale Dag van Gebed af te kondigen, is volgens mij van doorslaggevende betekenis geweest in de redding van die 340.000 soldaten.

Dag van Nationaal Gebed

Morgen (woensdag 18 maart) organiseren Christenunie, EO, Groot Nieuws Radio, MissieNederland en de Raad van Kerken in Nederland een soortgelijke dag: de dag van nationaal gebed. Een dag om te bidden voor de mensen die aan de frontlinie staan. Om wijsheid in de beslissingen die zij moeten nemen. Om troost als zij het moeilijk hebben. Om kracht om door te zetten, ook als de kracht bijna verdwenen lijkt. En laten we vooral ook bidden dat God het Coronavirus een halt toe zal roepen. Dat hij ons, onze verzorgers en vooral onze ouderen en zwakkeren zal beschermen tegen dit kwaad.

Doe je ook mee?

Het programma vind je hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.