Vertrouwen op God

 

‘Ik stel mijn vertrouwen
op de Heer mijn God’

 

De eerste regel van dit oude liedje (opwekking 42) vormt een probleem voor mij. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vind het nogal moeilijk om elke dag mijn vertrouwen op God te stellen. Want ik wil het zo graag zelf doen. Herken je dat ook?

Het is ‘s avonds laat. Ik heb mijn stille tijd al achter de rug en ik lig nu lekker onder de warme dekens. Toch blijft er iets in mijn gedachten rondspoken en het wil er maar niet uit. Ik denk na over mijn toekomst. Zonder werk geen eten en uitzicht op werk heb ik nog niet. Nog een maandje en dan is mijn geld op. Ik bid tot God: zou U mij werk willen geven? En ik hoor: “het komt wel goed…”

Grmbl. Uiteraard ben ik blij met die verzekering, maar het liefst zou ik een stem uit de Hemel horen die zou zeggen: natuurlijk, ga hier of daar naartoe en je zult werk vinden. Het zou het leven een stuk makkelijker maken als ik precies wist waar ik aan toe was. Maar zo werkt God – helaas? – niet.

Ruis

En daarom vind ik het zo lastig om op God te vertrouwen. Gods stem is vaak zo zacht, bijna onhoorbaar als we bidden. En wat Hij zegt komt vaak niet overeen met hoe wij zelf denken. Bovendien komen mijn gedachten moeilijk tot rust en door die ‘ruis’ hoor ik vaak Gods stem helemaal niet.

Heeft God echt tegen mij gezegd dat het wel goed zal komen? Of verbeeld ik het me? Ik zie in de verste verte nog geen mogelijkheden om werk te vinden. En dat binnen een maand! Hoe moet dat dan?

Maak ruimte voor God

Natuurlijk spelen hierin ook teleurstellingen uit het verleden een rol. Stel je je vertrouwen op God, gebeurt er niets of juist het tegenovergestelde! Hoe moet ik dat rijmen met wat ik denk dat God nu zegt? Toch is overgave de basis van vertrouwen op God. Je geeft jezelf elke dag weer aan Hem. Door je eigen ‘ik’ aan de kant te zetten, maak je ruimte voor God. Dat gaat met kleine stapjes.

Ik merk dat ik het vroeger veel moeilijker vond om op God te vertrouwen dan nu. Stille tijd, gebed en tijd met God (ok, dat is drie keer hetzelfde) zorgen daarvoor. Ik leg nu makkelijker mijn zorgen bij God neer en probeer naar Zijn stem te luisteren. Die is vaak zacht en soms lijkt het alsof ik niets hoor, maar tegelijk weet ik dat Hij altijd dichtbij is.

Door telkens kleine stukjes van mezelf aan Hem te geven, leer ik langzaam om te vertrouwen op Hem. En elke keer als er iets gebeurt waar ongetwijfeld de hand van God in te zien is, groeit mijn geloof een klein beetje.

Verloren zoon

Ben ik er dan al? Nee, nog lang niet. Net als elke christen worstel ik met zondige verlangens, moeiten en pijn. En nee, ik kies ook lang niet altijd voor de juiste weg. Toch nodigt God mij elke keer weer uit om tot Hem terug te keren. Hij is als de Vader die wacht op de terugkeer van de verloren zoon. En als je dan terugkeert, geeft hij niet alleen een groot feest, maar ook een paar prachtige beloften:

Beloften

In Marcus 11 lezen we een kort, maar bijzonder verhaal. Jezus vervloekt een vijgenboom omdat deze geen vrucht draagt. Als Hij later met zijn discipelen weer langs die boom loopt, merkt Petrus verbaasd op dat de boom verdort is. Jezus zegt dan iets bijzonders:

“Heb vertrouwen in God. Ik verzeker jullie: als iemand tegen die berg zegt: “Kom van je plaats en stort je in zee,” en niet twijfelt in zijn hart, maar gelooft dat gebeuren zal wat hij zegt, dan zal het ook gebeuren. Daarom zeg ik jullie: alles waarom jullie bidden en vragen, geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen.”

Ja Heer, ik geloof!


Afbeelding door Nomadic Lass / CC BY-SA 2.0

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.