Sla over naar de inhoud

Eerst zien, dan geloven…

“Ik vraag me af of ik nog toekom aan mijn preek…” Heerlijk, dat enthousiasme van de voorganger! Hij vertelt enthousiast over zijn reis naar de Bethel-kerk in Redding, een kerk waar de Heilige Geest op lijkt te zijn neergestreken.

Ik luister aandachtig. De voorganger heeft er heel bijzondere dingen meegemaakt. Mensen die ineens genezen werden, profetische woorden die werden gesproken over de aanwezigen. Ja, ook over Nederland. In mijn hart geniet ik van de verhalen. Tegelijk merk ik bij mezelf scepsis over de gebeurtenissen. Eerst zien, dan geloven – is dat niet het Nederlandse motto?

Profetie

Kort geleden las ik een berichtje op facebook van iemand die een ‘profetisch woord’ had gekregen voor Nederland. Het ging erover dat God ons kikkerlandje niet in de steek laat, maar er zielsveel van houdt. Toegegeven, de kerk is niet altijd even goed bezig, maar wij Nederlanders zijn vaak veel te pessimistisch. We mogen ook eens met positieve ogen naar de kerk kijken. Er gaat ook veel goed, terwijl al dat pessimisme juist een heel negatieve invloed heeft op de kerk. Het kan ook anders, want God houdt van ons!

Als ik zo’n woord lees, komt er bij mij meteen een stemmetje naar boven die zegt: daar heb je weer zo’n positivo – iemand die zichzelf (en anderen) continue oppept om positief in het leven te staan, maar daarbij de negatieve kanten van het leven uit het oog verliest. Zou God een positiviteitsgoeroe zijn? Zo’n ‘tjakka’-vent die mensen oproept om positiviteit uit te stralen?

Negativiteit

Toch, als ik die profetie eens tegen het licht houd, dan is die niet eens zo gek. In mijn werk kom ik veel mensen tegen die problemen hebben. Ze stralen een soort negativiteit uit die je alleen kunt overwinnen met een beetje humor en vooral begrip. Ik merk dat we in Nederland altijd wel iets moeten hebben om over te zeiken en op te kankeren. Ook in de kerk.

Er gaat zoveel niet goed – de muziek zuigt, de sfeer is erg formeel, er is te weinig van de Heilige Geest… zou God zich hebben teruggetrokken uit Nederland? Soms vraag ik het me af. Waarom gebeuren de wonderen die in Redding gebeuren niet massaal in Nederland? Waarom kiest God ervoor om hier nauwelijks zichtbaar te zijn?

je kunt er ook voor kiezen om door Gods ogen naar de gemeente te kijken

Misschien komt dat wel door al het pessimisme en scepsisme dat in Nederland heerst. Weet je nog, eerst zien, dan geloven? Het doordrengt de maatschappij, mijzelf inclusief. En toch… je kunt er ook voor kiezen om door Gods ogen naar de gemeente te kijken.

Gods ogen

Dan zie ik een kerk die volop in oorlog is. Met zichzelf, met de omgeving, met de wereld. Er is een duisternis in Nederland die de kerk probeert op te slokken. Ik zie een slagveld voor mij, met duizenden doodsbeenderen van christenen die gevallen zijn. En tegelijk zie ik ook sprankjes hoop. Kleine ‘pockets of resistance’ die de overweldigende aanval trotseren en een licht zijn in het duister.

Ik zie kerken en organisaties die veranderen, God weer terugvinden en Zijn werken hier in Nederland gaan doen. Ik zie God, die liefdevol op ons neerkijkt en de kerk weer opricht om te zijn zoals Hij wil dat het is: een plek waar gebroken mensen uit alle delen van de samenleving bij elkaar komen, met elkaar het brood breken en elkaar tot steun zijn in deze harde wereld.

Hoop

God maakt van die kleine lichtplekken weer bakens van hoop en groei. Nederland heeft God nodig, meer dan ooit. En Hij komt. Misschien niet zoals wij dat verwachten, maar Hij komt!

Scepsis en negativiteit? Daar doe je de kerk inderdaad geen goed mee, want het leidt af van de taak die God ons heeft gegeven. Het reduceert God tot een natuurwet en het zorgt ervoor dat de kerk in zichzelf blijft gekeerd. Daarom: geloof in een God die bijzondere – ook bovennatuurlijke! – dingen doet. Dan zal Hij zich meer en meer laten zien. Ook in Nederland. Daar ben ik van overtuigd!

Published inGods Koninkrijk

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *